Το KPV και οι τρεις συνεργάτες του
Τα τέσσερα συστατικά του KLOW δεν προορίζονταν ποτέ να συναντηθούν. Προέρχονται από διαφορετικά εργαστήρια, χώρες και ερευνητικά ερωτήματα. Το KPV, το κομμάτι που κάνει αυτό το μείγμα ξεχωριστό, έχει την πιο ασυνήθιστη καταγωγή, γι' αυτό ξεκινάμε από εκεί.
KPV: το άκρο μιας ορμόνης
Η άλφα-MSH, συντομογραφία της ορμόνης διέγερσης των μελανοκυττάρων άλφα, είναι ένας φυσικός αγγελιοφόρος δεκατριών αμινοξέων. Πήρε το όνομά της από την πιο γνωστή της δουλειά: κάνει τα κύτταρα χρωστικής του δέρματος να σκουραίνουν. Με τον καιρό οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι φαίνεται επίσης να μετριάζει τον πυρετό και τη φλεγμονή.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο James Lipton και οι συνεργάτες του στο Ντάλας αναρωτήθηκαν αν χρειάζεται ολόκληρη η ορμόνη για αυτή την ηρεμιστική δράση. Δοκίμασαν μόνο τα τρία τελευταία αμινοξέα της, λυσίνη, προλίνη και βαλίνη, συντομογραφικά KPV. Σε μια μελέτη σε ποντίκια το 1989, το μικρό αυτό θραύσμα μείωσε μόνο του το πρήξιμο του δέρματος. Ενδιαφέρον είναι ότι το KPV δεν φαίνεται να χρειάζεται τον συνηθισμένο υποδοχέα της άλφα-MSH που ελέγχει τη χρωστική, γι' αυτό μελετήθηκε ως αντιφλεγμονώδες κομμάτι χωρίς το μέρος που σχετίζεται με το μαύρισμα.
Η μεταγενέστερη δουλειά ακολούθησε δύο δρόμους. Δερματολόγοι στο Μίνστερ της Γερμανίας εξέτασαν την άλφα-MSH και τα μικρά θραύσματά της σε φλεγμονές του δέρματος. Από το 2008, η ομάδα του Didier Merlin στο Πανεπιστήμιο Emory στην Ατλάντα έδειξε ότι τα κύτταρα του εντέρου μπορούν να προσλαμβάνουν το KPV μέσω ενός μεταφορέα που ονομάζεται PepT1, φέρνοντας το πεπτίδιο στην έρευνα για τις φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου.
GHK-Cu: ο μεταφορέας χαλκού
Το GHK-Cu απομονώθηκε για πρώτη φορά από ανθρώπινο πλάσμα αίματος τη δεκαετία του 1970. Το μεγαλύτερο ταλέντο του είναι να συγκρατεί σφιχτά τον χαλκό, ένα μέταλλο από το οποίο εξαρτώνται αρκετά επιδιορθωτικά ένζυμα του σώματος. Επειδή είναι φθηνό στην παραγωγή και ήπιο για το δέρμα, μπήκε σε ορούς και κρέμες πολύ πριν σκεφτεί κανείς να το αναμείξει με άλλα ερευνητικά πεπτίδια.
BPC-157: από το στομάχι
Το BPC-157 περιγράφηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ στην Κροατία στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Είναι ένα τμήμα μιας μεγαλύτερης πρωτεΐνης του γαστρικού υγρού και είναι εντυπωσιακά ανθεκτικό στο οξύ. Μεγάλο μέρος της πρώιμης δουλειάς αφορούσε το στομάχι και το έντερο, κάτι που του δίνει ένα φυσικό σημείο επαφής με την εντερική έρευνα του KPV.
TB-500: εργαστηριακό όνομα για μια φυσική πρωτεΐνη
Η θυμοσίνη βήτα-4 είναι μια πρωτεΐνη που υπάρχει σχεδόν σε κάθε κύτταρο και χαρακτηρίστηκε για πρώτη φορά το 1982. Βοηθά στον έλεγχο της ακτίνης, του εσωτερικού σκελετού που χρησιμοποιούν τα κύτταρα για να κινούνται. Ερευνητές της όρασης τη μελέτησαν αργότερα σε τραυματισμένους κερατοειδείς, όπου μείωνε επίσης τα σημάδια φλεγμονής. «TB-500» είναι το όνομα που χρησιμοποιεί το ερευνητικό εμπόριο για συνθετικές εκδοχές ή θραύσματά της.
Ένα απλό χρονολόγιο
- Δεκαετία 1950: αποσαφηνίζεται η δομή της άλφα-MSH, της μητρικής ορμόνης του KPV.
- Δεκαετία 1970: το GHK ανακαλύπτεται στο ανθρώπινο πλάσμα και σύντομα διαπιστώνεται ότι δεσμεύει χαλκό.
- 1982: η θυμοσίνη βήτα-4 χαρακτηρίζεται χημικά.
- 1989: αποδεικνύεται ότι το θραύσμα KPV μειώνει τη φλεγμονή σε ποντίκια.
- Αρχές δεκαετίας 1990: περιγράφεται το BPC-157 στο Ζάγκρεμπ.
- 2008: δύο ανεξάρτητες ομάδες αναφέρουν ότι το KPV μετριάζει την κολίτιδα σε ποντίκια.
- 2010–2020: το εμπόριο ερευνητικών πεπτιδίων αρχίζει να πουλά έτοιμα μείγματα, μεταξύ αυτών και μείγματα τεσσάρων συστατικών όπως το KLOW.