KPV en zijn drie partners
De vier ingrediënten van KLOW waren nooit bedoeld om elkaar te ontmoeten. Ze komen uit verschillende labs, landen en vraagstukken. KPV, het deel dat deze mix bijzonder maakt, heeft de opvallendste herkomst, dus daar beginnen we.
KPV: het staartje van een hormoon
Alfa-MSH, kort voor alfa-melanocytstimulerend hormoon, is een natuurlijke boodschapper van dertien aminozuren. Het dankt zijn naam aan zijn bekendste taak: pigmentcellen in de huid laten donkerder worden. Na verloop van tijd zagen onderzoekers dat het ook koorts en ontsteking leek af te remmen.
Eind jaren tachtig vroegen James Lipton en collega’s in Dallas zich af of daarvoor het hele hormoon nodig was. Ze testten alleen de laatste drie aminozuren, lysine, proline en valine, afgekort KPV. In een muizenstudie uit 1989 verminderde dit kleine stukje op eigen kracht een zwelling van de huid. Opvallend is dat KPV de gewone alfa-MSH-receptor die het pigment regelt niet lijkt nodig te hebben. Daarom werd het onderzocht als ontstekingsremmend stukje zonder het bruiningsdeel.
Later onderzoek ging twee kanten op. Dermatologen in Münster, Duitsland, bekeken alfa-MSH en zijn kleine fragmenten bij huidontsteking. Vanaf 2008 liet de groep van Didier Merlin aan Emory University in Atlanta zien dat darmcellen KPV kunnen opnemen via een transporteiwit met de naam PepT1. Zo belandde het peptide in onderzoek naar chronische darmontstekingen.
GHK-Cu: de koperdrager
GHK-Cu werd in de jaren zeventig voor het eerst uit menselijk bloedplasma gehaald. Zijn grootste talent is koper vasthouden, een metaal waar verschillende herstelenzymen van het lichaam op draaien. Omdat het goedkoop te maken en mild voor de huid is, kwam het in serums en crèmes terecht, lang voordat iemand eraan dacht het met andere onderzoekspeptiden te mengen.
BPC-157: uit de maag
BPC-157 werd begin jaren negentig beschreven door onderzoekers van de Universiteit van Zagreb in Kroatië. Het is een stuk van een groter eiwit uit maagsap en opvallend bestand tegen zuur. Veel vroeg werk ging over maag en darmen, wat een natuurlijk raakvlak geeft met het darmonderzoek naar KPV.
TB-500: een labnaam voor een natuurlijk eiwit
Thymosine bèta-4 is een eiwit dat in bijna elke cel voorkomt en in 1982 voor het eerst werd gekarakteriseerd. Het helpt actine te sturen, het inwendige steigerwerk waarmee cellen zich verplaatsen. Oogonderzoekers bestudeerden het later op beschadigde hoornvliezen, waar het ook tekenen van ontsteking verminderde. ‘TB-500’ is de naam die de onderzoekshandel gebruikt voor synthetische versies of fragmenten ervan.
Een eenvoudige tijdlijn
- Jaren vijftig: de structuur van alfa-MSH, het moederhormoon van KPV, wordt opgehelderd.
- Jaren zeventig: GHK wordt in menselijk plasma gevonden, en kort daarna valt de koperbinding op.
- 1982: thymosine bèta-4 wordt chemisch gekarakteriseerd.
- 1989: het KPV-fragment blijkt ontsteking bij muizen te verminderen.
- Begin jaren negentig: BPC-157 wordt in Zagreb beschreven.
- 2008: twee onafhankelijke groepen melden dat KPV colitis bij muizen verlicht.
- Jaren 2010 en 2020: de handel in onderzoekspeptiden begint kant-en-klare mixen te verkopen, waaronder vierdelige mixen zoals KLOW.