KPV i jego trzej partnerzy
Cztery składniki KLOW nigdy nie miały się spotkać. Pochodzą z różnych laboratoriów, krajów i pytań badawczych. KPV, element wyróżniający tę mieszankę, ma najbardziej nietypowe pochodzenie, dlatego od niego zaczynamy.
KPV: końcówka hormonu
Alfa-MSH, czyli hormon alfa-melanotropowy, to naturalny przekaźnik złożony z trzynastu aminokwasów. Nazwę zawdzięcza najbardziej znanemu zadaniu: skłania komórki barwnikowe skóry do ciemnienia. Z czasem badacze zauważyli, że wydaje się on także łagodzić gorączkę i stan zapalny.
Pod koniec lat 80. James Lipton i jego współpracownicy w Dallas zastanawiali się, czy do tego kojącego działania potrzebny jest cały hormon. Przetestowali tylko jego trzy ostatnie aminokwasy, lizynę, prolinę i walinę, w skrócie KPV. W badaniu na myszach z 1989 roku ten mały fragment sam zmniejszył obrzęk skóry. Ciekawostką jest to, że KPV nie wydaje się potrzebować typowego receptora alfa-MSH, który steruje pigmentacją, dlatego badano go jako przeciwzapalny element bez części odpowiedzialnej za opaleniznę.
Późniejsze prace poszły w dwóch kierunkach. Dermatolodzy z Münsteru w Niemczech badali alfa-MSH i jego małe fragmenty w zapaleniach skóry. Od 2008 roku zespół Didiera Merlina z Uniwersytetu Emory w Atlancie wykazał, że komórki jelit mogą wchłaniać KPV za pomocą przenośnika o nazwie PepT1, co wprowadziło peptyd do badań nad nieswoistymi zapaleniami jelit.
GHK-Cu: nośnik miedzi
GHK-Cu po raz pierwszy wyizolowano z ludzkiego osocza krwi w latach 70. Jego największym talentem jest wiązanie miedzi, metalu, od którego zależy kilka enzymów naprawczych organizmu. Ponieważ jest tani w produkcji i łagodny dla skóry, trafił do serum i kremów na długo przed tym, zanim ktokolwiek pomyślał o mieszaniu go z innymi peptydami badawczymi.
BPC-157: z żołądka
BPC-157 opisali naukowcy z Uniwersytetu w Zagrzebiu w Chorwacji na początku lat 90. Jest fragmentem większego białka z soku żołądkowego i wyróżnia się dużą odpornością na kwas. Wiele wczesnych prac dotyczyło żołądka i jelit, co daje mu naturalny punkt styku z jelitowymi badaniami nad KPV.
TB-500: laboratoryjna nazwa naturalnego białka
Tymozyna beta-4 to białko obecne niemal w każdej komórce, po raz pierwszy scharakteryzowane w 1982 roku. Pomaga kontrolować aktynę, wewnętrzne rusztowanie, którego komórki używają do poruszania się. Badacze zajmujący się okiem analizowali ją później na uszkodzonych rogówkach, gdzie zmniejszała również oznaki zapalenia. „TB-500” to nazwa, której handel badawczy używa dla syntetycznych wersji lub fragmentów tego białka.
Prosta oś czasu
- Lata 50.: zostaje poznana struktura alfa-MSH, hormonu macierzystego KPV.
- Lata 70.: GHK zostaje odkryty w ludzkim osoczu, a wkrótce potem dostrzeżono jego zdolność wiązania miedzi.
- 1982: tymozyna beta-4 zostaje scharakteryzowana chemicznie.
- 1989: okazuje się, że fragment KPV zmniejsza stan zapalny u myszy.
- Początek lat 90.: BPC-157 zostaje opisany w Zagrzebiu.
- 2008: dwa niezależne zespoły donoszą, że KPV łagodzi zapalenie jelita grubego u myszy.
- Lata 2010–2020: handel peptydami badawczymi zaczyna oferować gotowe mieszanki, w tym czteroskładnikowe, takie jak KLOW.